Mieszko II Lambert (ur. 990 r., zm. 10 lub 11 maja 1034 r.) – król Polski 1025-1031,
książę Polski 1032-1034 z dynastii Piastów, drugi syn Bolesława I Chrobrego, a pierwszy
z małżeństwa z Emnildą, księżniczką zachodnio-słowiańską. Przejął władzę po śmierci ojca i
prawdopodobnie wypędził z kraju swoich dwóch braci. Zorganizował dwa niszczycielskie
najazdy na Saksonię w 1028 i 1030. Następnie prowadził wojny obronne przeciw Niemcom,
Czechom i książętom Rusi kijowskiej. Uciekł z kraju w 1031 po ataku Jarosława Mądrego,
który na polskim tronie osadził jego brata Bezpryma. Mieszko zbiegł do Czech, gdzie został
uwięziony przez księcia Udalryka. Odzyskał władzę w 1032 jako książę jednej z trzech
dzielnic. Zjednoczył państwo, ale nie udało mu się odtworzyć stabilnych struktur władzy.
Za jego czasów od Polski odpadły nabytki terytorialne Bolesława Chrobrego: Milsko, Łużyce,
Grody Czerwieńskie, Morawy i Słowacja.
Darmowy hosting zapewnia PRV.PL